29.07.2012, 11:59
.
En ruischend daalt de rosse bladerregen,
In 't gouden zonlicht, op de zoden neer
En tusschen 't loover lacht de lucht mij tegen,
Als lichtblauwe oogen, weemoedsvol en teer.
0 blonde blaadren, zijgende als de zegen
Van 't stille woud, dat sterven gaat, wanneer
Zal 'k weer zoo dwalen langs diezelfde wegen
En zachte stemmen zingen : — « Nimmermeer!
Eénzelfde lot werd ons en u beschoren :
Slaat weer het woud zijn groenen mantel om,
Voor o ns noch u zal nieuwe lente gloren.
« Dan, doolt gij droef, in 't ruischend heiligdom,
Ons teeder fluistren zult gij nie', meer hooren,
Dezelfde stem zegt u niet weder : — « Kom ! "
En ruischend daalt de rosse bladerregen,
In 't gouden zonlicht, op de zoden neer
En tusschen 't loover lacht de lucht mij tegen,
Als lichtblauwe oogen, weemoedsvol en teer.
0 blonde blaadren, zijgende als de zegen
Van 't stille woud, dat sterven gaat, wanneer
Zal 'k weer zoo dwalen langs diezelfde wegen
En zachte stemmen zingen : — « Nimmermeer!
Eénzelfde lot werd ons en u beschoren :
Slaat weer het woud zijn groenen mantel om,
Voor o ns noch u zal nieuwe lente gloren.
« Dan, doolt gij droef, in 't ruischend heiligdom,
Ons teeder fluistren zult gij nie', meer hooren,
Dezelfde stem zegt u niet weder : — « Kom ! "