Mist

[ZaunköniG]

.



Een zilvermuur van maandoorvloten mist

Verrijst rondom mij in de grijze laan,

Doch wijkt die wand wanneer ik flink spontaan

Hem, tred voor tred, mijn rechten weg betwist.



Dan sprookjesmooi belicht de nevelmaan

Een boomenpoort van donker amethyst,

Waarachter bloeit wat vlak een landweg mist,

Een droomvallei waar tooverbloemen staan.



Zoo treed ik tusschen twijfelwanden in,

Beëngend bleek mijn scheemrend najaarspad.

Ik zie geen doel, geen schoonheid en geen zin.



Doch wen ik durvend dóor mijn twijfel trad,

Zag 'k achter levens nevel - o gewin

Waar dán mij 't sterven! - ál waar 'k éens om bad.