30.07.2012, 08:53
Purperen stroomen.
I.
Stroomt rein en statig, purpren bloedrivieren,
Door 't blanke land dat gij tot bloei moet laven,
En draagt gedwee ten koninklijken haven
De schatbevrachte schepen die u sieren.
Den trotschen vorst bood elk gewest zijn gaven:
Goud, specerijen, wreede vreemde dieren,
Balsem en ooft, die ver in Oostland tieren,
Edele steenen en getemde slaven.
De wijze wachter op d'ivoren toren
Beschermt zijn blik al tegen 't zonnerooden
En rekt den hals en heft den koopren horen.
Hij telt van ver de zeilen zijner boden:
Ontbreke er geen, dat niet de koning tooren
Om stormgeslagen wrak en golfgedooden!
II.
O wilde waatren, uit de warme wellen
Van 't zwoegend hart door 't woeste land gedreven,
Gij die moest voeden 't broze rozenleven
En vroolijk vroom de schepen voort doen snellen!
Hoe zag de wachter op uw schuim geheven
De schepen, wreed gezweept door 't golvenzwellen
En hoorde huivrend de arme bootsgezellen,
In wanhoop, woede en vloek den doodsnik geven!
O droef vernield door stormen en cyclonen
Der schepen schat die zou 't paleis verrijken,
Waar de eedle heerscher en zijn wijzen wonen!
O droef bezaaid de purperstroom met lijken,
Drijvend en deinend, bleek als leliekronen,
Wijdopen de oogen, die verwijtvol kijken!
I.
Stroomt rein en statig, purpren bloedrivieren,
Door 't blanke land dat gij tot bloei moet laven,
En draagt gedwee ten koninklijken haven
De schatbevrachte schepen die u sieren.
Den trotschen vorst bood elk gewest zijn gaven:
Goud, specerijen, wreede vreemde dieren,
Balsem en ooft, die ver in Oostland tieren,
Edele steenen en getemde slaven.
De wijze wachter op d'ivoren toren
Beschermt zijn blik al tegen 't zonnerooden
En rekt den hals en heft den koopren horen.
Hij telt van ver de zeilen zijner boden:
Ontbreke er geen, dat niet de koning tooren
Om stormgeslagen wrak en golfgedooden!
II.
O wilde waatren, uit de warme wellen
Van 't zwoegend hart door 't woeste land gedreven,
Gij die moest voeden 't broze rozenleven
En vroolijk vroom de schepen voort doen snellen!
Hoe zag de wachter op uw schuim geheven
De schepen, wreed gezweept door 't golvenzwellen
En hoorde huivrend de arme bootsgezellen,
In wanhoop, woede en vloek den doodsnik geven!
O droef vernield door stormen en cyclonen
Der schepen schat die zou 't paleis verrijken,
Waar de eedle heerscher en zijn wijzen wonen!
O droef bezaaid de purperstroom met lijken,
Drijvend en deinend, bleek als leliekronen,
Wijdopen de oogen, die verwijtvol kijken!