03.08.2012, 15:20
.
De ranke Boom, uit donkren grond gerezen,
Strekt de armen uit, vermetel van verlangen,
Om 't glanzend hart der hemelen te omprangen,
De gouden Zon - dan zal hij zalig wezen.
Hij stijgt, vol loofgeruisch en vogelzangen,
Den blauwen hemel in en kent geen vreezen.
O morgen, morgen zal hij liefde lezen
In 't goudgelaat der Zon, haar liefde ontvangen.
Plots doet de storm de twijgen zoevend kraken.
Aanroepend haar, die hem zou zalig maken,
Stort neer de Boom met opgeheven armen.
Zijn teeder ruischloof kan niet eens meer zuchten.
En hoonend lacht, in hooge azuren luchten,
De wreede Zon, die weet van geen erbarmen.
De ranke Boom, uit donkren grond gerezen,
Strekt de armen uit, vermetel van verlangen,
Om 't glanzend hart der hemelen te omprangen,
De gouden Zon - dan zal hij zalig wezen.
Hij stijgt, vol loofgeruisch en vogelzangen,
Den blauwen hemel in en kent geen vreezen.
O morgen, morgen zal hij liefde lezen
In 't goudgelaat der Zon, haar liefde ontvangen.
Plots doet de storm de twijgen zoevend kraken.
Aanroepend haar, die hem zou zalig maken,
Stort neer de Boom met opgeheven armen.
Zijn teeder ruischloof kan niet eens meer zuchten.
En hoonend lacht, in hooge azuren luchten,
De wreede Zon, die weet van geen erbarmen.